ჩემს წინ ერთი საზიზღარი მოხუცი ნაკომანი მიაბიჯებს ,გაცრეცილი ჯინსები , დახეული ბოტასები და ჟანგისფერი პერანგი აცვია, კიდევ რაღათქმაუნდა შავი ცხვირსახოცი კისერზე, ეგ განუყოფელი ნაწილია  მაგათთვის . საზიზღარი თამბაქოს სუნი ასდის , თითები გაყვითლებული აქვს , სახე უსიცოცხლო და უმეტყველო, თვალები ჩამქრალი - მოსიარულე ზომბია , უსულო -მკვდარი ადამიანი! მაპატიეთ ადამიანებო ესეთ  "რაღაც არსებას" ადამიანი რომ ვუწოდე, მაგრამ დიდად არც თქვენ განსახვავდებით . . .(ამისთვისაც პატიებას ვითხოვ)

რაც შეეხება ჩემს ხსენებულ ნარკომანს იმის ახსნა მინდოდა თუ რატომ გამაღიზიანა ესე ძალიან

-მიუხედავად იმისა რომ მისი თვალები უსიცოცხლოა მასში რაღაც საშინელი სიცარიელე მოსჩანს ,სადაც თითქოს გითრევს , გბორკავს და და შენს ჩაკარგვას ცდილობს. . . 

თმები ვერცხლისფერი აქვს , სახის ნაკვთები არც ისე უხეშია, რომ არა ცხოვრების ეს გზა .. კარგი ცხოვრება ექნებოდა,

სიმართლე რომ ვთქვა ზიზღს კი არ ვგრძნობ (უკვე გამიარა)  უფრო მეტად მებრალება ,

მაგრამ ჩემი აზრით სიბრალულს ზიზღი სჯობს, მისთვის კი სულერთი იქნებოდა.

-წელში ცოტა მოხრილია , გულზე დაკიდებული ღვთისმშობლის  ხატი მოუჩანს (ვფიქრობ და ვერ გამიგია რა  დატვირთვა უნდა  ქონდეს  მისთვის  ამ ხატს, უცნაურად მეჩვენება ) სიარულის მანერა თავდაჯერებული იდიოტის აქვს ,თითქოს ამ ცხოვრებაში რაიმე ღირებული გააჩნდეს

( ნეტავ  ოჯახი მაინც თუ ყავს ან თუ ყავდა? და  თუ ყავს რა  ფასი აქვს მისთვის  ამ ყველაფერს? ) ხალხს ზედაც არ უყურებს , ხელში დაკუჭული ქაღალდი უჭირავს , სანაგვესს გვერდი აუარა  და ქუჩაში მოისროლა , ვის გაუკვირდება მზგავსი საქციელი???

ქუჩა ხომ ისედაც სავსეა მოსიარულე ნაგვებით და განა ამ დაჭმუჭნულ ფურცელს  შეუძლია მეტად დააბინძუროს გარემო?

... მაოცებს მისი თავდაჯერებულობა ,

-მისი უსიცოცხლო სხეულის მოძრავი მდუმარება,

და ისევ ზიზღი მიპყრობს. . .

მას უკვე  ვეღარ ვხედავ მაგრამ მასზე ვფიქრობ ... ნეტავ როგორი იყო მისი ცხოვრება ან როგორი იქნებოდა ან რეალურად  როგორია  ...